فیلم کوتاه: انتخاب طبیعی و کوآلاهای استرالیا

یکی از معروف‌ترین مثال‌ها درباره نحوهٔ کار «انتخاب طبیعی»(از مهم‌ترین عوامل فرگشت) که همیشه گفته می‌شود، مربوط به‌پروانه‌های فلفلی انگلستان در زمان انقلاب صنعتی است. پروانه‌های سفیدرنگ به‌علت دودی شدن درخت‌ها بیشتر در معرض شکارچیان قرار می‌گرفتند و شانس بقای کمتری داشتند، اما پروانه‌های سیاه به‌علت هم‌رنگ بودن با محیط، شانس بقای بیشتری داشتند. به‌مرور جمعیت پروانه‌های سفید کم، و پروانه‌های سیاه بیشتر شد. البته بعد از پاک‌سازی محیط و رفع آلودگی‌ها، دوباره پروانه‌های سفید بیشتر شدند و در آن طرف، چون رنگ پروانه‌های سیاه با محیط در تضاد بود و استتار کامل نداشتند، کم و کم‌تر شد.

حالا در استرالیا انتخاب طبیعی به‌گونهٔ دیگری عمل کرده است. در کلیپ کوتاه زیر از مستند «فهرست آتنبرو»، می‌بینید که «کوآلای شمالی» به‌علت خوردن یک نوعی خاص از غورباقه سمی به‌نام «غورباقه نیزار» در معرض انقراض و نابودی قرار گرفته است.

چگونگی انتخاب طبیعیعده‌ای از محافظان طبیعت سعی کردند با شرطی کردن رفتار کوآلا کاری کنند تا او به‌سمت این نوع غورباقه کشانده نشود(آن را نخورد).

بعد از موفقیت‌آمیز بودن مرحله اول یعنی وقتی کوآلاها یاد گرفتند به سمت مواد سمی نروند، آن‌ها را در طبیعت آزاد می‌کنند.

بعد از مدتی نشان داده می‌شود که کوآلاهای اصلاح شده توانسته‌اند زنده بمانند و به‌سمت خطر نروند.

سوال اینجاست، آیا لازم است به‌تمام کوآلاها این رفتار را یاد داد؟

هدف کلی داستان این بود که از انقراض کوآلاها جلوگیری کند. در این‌جاست که انتخاب طبیعی به‌خوبی عمل می‌کند. یعنی، فقط باید یک نسل از کوآلاها یاد بگیرند به سمت خطر نروند.

تنها کافی است والدینی که رفتارشان اصلاح شده است، این رفتار به فرزندان خود منتقل کنند. پس ما در این‌جا نسلی داریم که به‌خطر نزدیک نمی‌شوند.

به‌مرور زمان، کوآلاهایی که رفتارشان اصلاح نشده است، نابود می‌شوند و در نهایت دیگر امکان جفت‌گیری و بقا نخواهند داشت. و از آن‌طرف، کوآلاهایی که توانسته‌اند از خطر دوری کنند، امکان بقا خواهند داشت. و نهایتا بعد از چند نسل، تنها کوآلاهایی باقی می‌مانند که اجداد آن‌ها، اصلاح رفتار شده‌اند.

نکته: در این محیط رقابتی، غورباقه تنها عامل خطر است. و دیگر فاکتورهای محیطی درنظر گرفته نشده‌اند.

آپارات